اجراات

اجراآت

زه مې په ملګري پسې د پوهنتون داخل ته ورغلم، تر هغې مې چې موټر راګرځوه، ملګرى مې له يو بل سپين کالي کس سره له پوهنځي راووت. ما د موټر شيشه کښته کړه، هغوى دواړه د موټر په لور راروان و. سپين کالي سړي غوږ ته موبايل نيولى و او په ډېرې وارخطايۍ غږېده: ((درته وايم، کښته شه! ووځه! له دې ځايه ژر ځان باسه! رئيس صيب هيله کوم، نورې پوښتنې مه کوه، خو ته مهم يې، ځان وباسه! يوه دقيقه کې ...))

ټليفون يې قطعه کړ، دواړه موټر ته راوختل. ما دواړو ته ستړي مه شي وويله، ملګري مې ستړي مه شي واخيسته، خو سپين کالي سړي ته بيا زنګ راغى. په خبرو سر شو: ((اورم صيب! اجرائت وشول صيب! بلې صيب! رئيس مو همدا اوس له ودانۍ وويست! بلې صيب! زما کسان د ودانۍ شاوخوا ته توظيف دي! څو شېبو کې به شنډوونکى ټيم راورسېږي! سمه ده صيب! تاسې بيا په جريان کې اچوم!! زه هم څو شېبو کې ورسېږم))

ټليفون قطع شو، په شاتنۍ شيشه کې مې ورته وکتل، لستوڼى يې پر لوند وچولي راتېر کړ، لاس کې يې دوه موبايلونه راته ښکاره شول. موبايل بيا وټنګېد، جدي خبرې پيل شوې: ((اورم! نوي معلومات غواړم! ونيول شو؟! ډېر ښه! له ريموټ سره! وياړم! سمدستي يې بوځئ، شاته کوټه کې يې واچوئ، تر هغې يې ووهئ چې اعتراف ترې واخلئ، د سپي زوى ترې جوړ کړئ، پرپدر يې لانت!!!))

موږ د سره رود له دو سرکې د تېرېدو په حال کې و، موبايل بيا وټنګېد، احترامانه خبرې بيا پيل شوې: ((اورم صيب! زه دا دى ميدان شار ته داخلېږم، دوه دقيقو کې ځان رسوم صيب! خپل موټر کې يم صيب! خپله جلو ته ناست يم صيب! بلې صيب! اوس دستي رسېږم صيب! ټول ابتدايي معلومات به در سره شريک کړم، اجراآت کېږي صيب!))

موبايل بيا بند شو، ما په شيشه کې بيا په حيرانۍ ور وکتل چې سړى د جلال آباد ښار ته په ننوتو کې دى، له ما سره په کرولا کې ناست دى، مقابل جانب ته يې ولې درواغ وويلې؟ زړه کې راتېر شول چې ممکن دا به يې شفر وي!

د موټر فضاء سل فيصده خاموشۍ نيولې وه، نه ما څه ويل، نه زما ملګري او نه هم سپين کالي سړي!

له چکنوريو د تېرېدو په حال کې و، موبايل بيا وټنګېد، سړي بيا په مهربانه او له چاپلوسۍ نه په ډکه لهجه خبرې پيل کړې: ((حاجي وکيل صيب سلامونه دې ورسېږي! امر وکړئ حاجي صيب! هو، هو! هلکانو نيولى! سردار محمد نومېږي! هو، هو! هلکان دې نو! والله ريموټ هم ورسره و نووو! د معارف رياست يې الوځوه! تاسې مهربانه يئ صيب؛ خو اوس قومندان صيب هم په جريان کې اچول شوى دى، نه پوهېږم والله؛ خو که تاسې يو ځل ورته زنګ ووهئ! او ...))

ټليفون نيمه کې قطع شو، شيشه کې مل کتل، د سړي غنمرګه تندى په خولو لوند و. موږ د صحت عامې مخې ته د مېوې منډه يي په لور تېرېدو، يو ايمبولانس په کړيکو کړيکو صحت عامې ته ننوت، ښايي زخميان يې راوړي وو.

د موبايل له ټنګېدا سره جدي او مننوونکې خبرې پيل شوې: ((اورم صيب! امر وکړئ! دا دى اوس حوزې ته د ننوتو په حال کې يم! سمه ده صيب! اجراات کېږي صيب! عذر به هم ورته وکړو صيب! اجراات به وشي صيب، اطمنان درکوم صيب!!!))

د موبايل د تکمو وهلو اوازونه شول، نومره ډايل شوه او بېرته موبايل غوږ ته ونيول شو، د دستګاه ښځې د موبايل د بندېدو خبره ورته وکړه. د سپين کالي سړي له خولې ((لانت!)) راووت. بله شمېره يې ډايل کړه، دې ته زنګ ورغى، په جدي ډول خبرې پيل شوې: ((سړى چېرته دى؟ هلئ راويې باسئ، موبايلونه ورته ورکړئ! لونګۍ يې سمه کړئ! د قومندان صيب امر دى! چاى او بيسکټ هم ورته کېږدئ چې اوس دستي ورپسې حاجي مشک عالم راځي، د هغه کس دى! وه د سپي زو!!! د وهلو عذر ورته وکړه، چې حاجي مشک عالم ته يې ونه وايي!!!))

موبايل قطع شو، د سپين کالي سړي اجراآت وشول.

موږ د ملي امنيت رياست مخې ته تېرېدو. په لومړي قراول کې ترهېدلي درې کسه ولاړ ول او پر سړک تلونکو پياده او سپرو خلکو ته يې په ترهه ترهه کتل.

پای

۲۰۱۶ز کال